กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ยามนี้ผู้คนที่มามุงล้อมด้านนอกยิ่งมายิ่งหนาตา วาจาอันเปี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยวฮึกเหิมของหลิวเอ๋อร์ ทำเอาบรรดาฮูหยินสูงศักดิ์ในที่นั้นถึงกับยืนอึ้งตาค้างไปตาม ๆ กัน
ในกลุ่มคนมีบุรุษท่าทางเมามายสองสามคนเอ่ยปากอย่างเบิกบานใจพลางส่งเสียงขานรับก้อง
“กล่าวได้ถูกต้อง! ฮูหยินหลิวกล่าวได้ถูกต้องยิ่งนัก!”
“ล้วนต้องพึ่งพาเหล่าทหารหาญแห่งด่านชายแดนสละชีพปกป้องบ้านเมือง จึงมีวันเวลาอันร่มเย็นเป็นสุขในเมืองหลวงเช่นวันนี้
พวกเจ้าบรรดาฮูหยินสูงศักดิ์แห่งตระกูลขุนนางที่อยู่อย่างสุขสบาย กลับมารังแกสตรีที่ตกระกำลำบากดิ้นรนมาจากด่านชายแดน ช่างน่าขายหน้าสิ้นดี!”
“ข้ามิได้จงใจเข้าข้างฮูหยินหลิว เพียงแต่พวกข้าก็เคยประจำการรักษาการณ์ที่ด่านชายแดน เคยทนทุกข์ผ่านวันเวลาอันหนาวเหน็บยากแค้นมาด้วยตนเอง ย่อมเข้าใจความยากลำบากของเหล่าทหารหาญและครอบครัวทหารชายแดนเป็นที่สุด!”
ชายฉกรรจ์ที่เคยพิทักษ์ชายแดนกลับมาในที่นั้นต่างพากันส่งเสียงสนับสนุนไม่ขาดสาย