เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสิ่นเยวี่ยฮวาที่นั่งอยู่ในจวนอ๋อง เมื่อเห็นว่าบุตรสาวออกไปนานแล้วยังไม่กลับมา ในใจก็พลันเป็นกังวล
นางรู้ว่าบุตรสาวเพียงไปที่ร้าน ยามนี้สมควรกลับถึงบ้านได้ตั้งนานแล้ว ทว่าจวนจะถึงยามอู่แล้วก็ยังไร้วี่แววของเด็กน้อย จึงได้พาองครักษ์และหญิงรับใช้ในจวน ขึ้นรถม้าออกไปตามหา
ขบวนของเสิ่นเยวี่ยฮวามาถึงถนนสำนักศึกษาหลวง ก็บังเอิญพบกับกัวเซี่ยงเป่ยและนางอวี๋ที่พาเด็กมาซื้อของกินอยู่ตรงหน้าร้านของกินเสี่ยวซีซีพอดี
สามีภรรยากัวเซี่ยงเป่ยเพิ่งลงจากรถม้า เด็กก็วิ่งตามคนรับใช้ไป เสิ่นเยวี่ยฮวาเองก็ก้าวลงจากรถม้าเช่นกัน ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากัน บรรยากาศพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที
กัวเซี่ยงเป่ยที่ใบหน้าซีดขาวเป็นฝ่ายป้องมือคารวะก่อน “พระชายา เหตุใดจึงมีเวลาว่างออกมาตรวจหน้าร้านได้เล่า”
หากพูดจากใจจริง เมื่อกัวเซี่ยงเป่ยมองเสิ่นเยวี่ยฮวาที่มีรูปโฉมงดงามโดดเด่น ในใจก็อดหวั่นไหวขึ้นมามิได้