กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
กัวเซี่ยงเป่ยพลันหลุดหัวเราะออกมาเมื่อเห็นท่าทางเลอะเลือนของบิดาตนเอง
เขามองดูโหวพิทักษ์อุดรผู้ชราที่เพิ่งตื่นนอนจนงัวเงียอยู่ตรงหน้า พลางกวาดสายตามองซ้ายขวาหนึ่งรอบ ครั้นแน่ใจว่าไร้ผู้คนรอบข้างจึงกดเสียงต่ำลงแล้วเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง
“ท่านพ่อ ท่านยังจำเรื่องที่ตระกูลเราเกิดเพลิงไหม้และทรัพย์สมบัติถูกขโมยไปเมื่อหลายปีก่อนได้หรือไม่”
“เพลิงครั้งใหญ่นั้นลุกไหม้ติดต่อกันตลอดทั้งคืน ทรัพย์สินส่วนใหญ่ของตระกูลถูกเผาผลาญจนหมดสิ้น ทรัพย์สมบัติที่สั่งสมมาหลายชั่วอายุคนพลันอันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอย”
“ท่านลองคิดดูให้ดี เงินทองย่อมไม่มีทางถูกเผาทำลายจนหมดสิ้น แม้เปลวเพลิงที่ร้อนระอุจะหลอมละลายพวกมัน ก็ย่อมต้องหลอมรวมอยู่บนพื้นดินในคลังสมบัติของตระกูลเรา ไม่มีทางที่จะหายไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นนั้นได้เด็ดขาด”
“ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ท่านคงมิได้ลืมเลือน หลังเพลิงสงบลง บ่าวรับใช้ของพวกเราเก็บจี้หยกประจำตัวของเฉาหมั่นได้ที่ลานว่างด้านนอกคลังสมบัติ”
“มาถึงบัดนี้ ท่านยังคิดว่าเพลิงครั้งใหญ่ในปีนั้นและทรัพย์สมบัติของจวนโหวเราที่ถูกกวาดเกลี้ยงเป็นเพียงอุบัติเหตุอยู่อีกหรือ ชัดเจนว่าเป็นผลงานชั้นเลิศของจวนพระมาตุลาเฉาต่างหาก!”