เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อทอดพระเนตรจ้าวฉิงและครอบครัวทั้งสามคนเดินออกจากโถงใหญ่ศาลาบุปผาอวี้หรง จักรพรรดิหลงฉี่ก็ประทับนิ่งบนพระที่นั่งเดิม กวาดสายตาเย็นเยียบมองไปยังอันกุ้ยเฟยและพระสนมหรง
สตรีทั้งสองคนนั่งตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ สำรวมสายตามองจมูก กำหนดจิตสู่ดวงใจ ก้มหน้าต่ำ ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากพูดจา
ท่ามกลางโถงใหญ่อันเงียบงันปานป่าช้า องค์รัชทายาทจ้าวเหวินเซวียนทรงเปิดปากขึ้นเป็นคนแรก น้ำเสียงเย็นเยียบเสียดกระดูก “กุ้ยเฟยเหนียงเหนียง เรื่องในวันนี้ท่านจัดการได้ไม่เหมาะสมจริง ๆ”
“อ๋องฉิงคืออารองของเปิ่นกง เรื่องสมรสของเขา เรื่องส่วนตัวของเขา เดิมทีควรให้เสด็จพ่อเป็นผู้ชี้ขาด การที่ท่านถือวิสาสะจัดการอย่างสะเปะสะปะ คือเจตนาทำให้เสด็จพ่อตกอยู่ในฐานะที่ไร้เมตตาไร้คุณธรรม!”
อันกุ้ยเฟยเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ยามมององค์รัชทายาทผู้มีสีหน้าเย็นชาและน้ำเสียงเฉียบขาด นางรู้สึกเพียงว่าหนาวสั่นไปทั่วทั้งร่าง
“องค์ชาย! หม่อมฉันรู้ความผิดแล้ว! หม่อมฉันเพียงอยู่ในฐานะภรรยาและอนุภรรยาของฝ่าบาท มีใจคิดคำนึงถึงอ๋องฉิงแต่เพียงฝ่ายเดียว!