กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ค่ำคืนนี้ถูกลิขิตให้จวนโหวพิทักษ์อุดรยากจะข่มตานอนได้ตลอดทั้งคืน
กัวเซี่ยงเหลียนร้องไห้จนสุ้มเสียงแหบพร่า ในใจเต็มไปด้วยความคับแค้นใจ
เมื่อวานนางถูกคนลักพาตัวไปบนถนนอย่างงงงวย พอลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครา คนก็มาอยู่ในโรงเตี๊ยมแปลกหน้าเสียแล้ว
ภายนอกมีข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่ว ต่างพากันกล่าวว่านางมั่วสุมกับขอทานอยู่หนึ่งคืน ทำลายชื่อเสียงเกียรติยศ ทว่าตัวนางตั้งแต่ต้นจนจบกลับมึนงงไปหมด ไม่รู้กระจ่างแจ้งเลยสักนิดว่าเกิดเรื่องอะไรกันขึ้นกันแน่
ฮูหยินหูมองบุตรสาวในสภาพเช่นนี้ พลางกุมหน้าผากด้วยความรำคาญใจยิ่ง ในใจรู้ซึ้งถึงต้นสายปลายเหตุเป็นอย่างดีที่สุด
“ยังจะเป็นเรื่องอันใดได้อีกเล่า
เจ้าก็เหมือนกับนางอวี๋ก่อนหน้านี้ ที่ไปล่วงเกินดาวหายนะเสิ่นเยวี่ยฮวาผู้นั้นเข้า! หากมิใช่เพราะนาง เจ้าจะตกต่ำถึงจุดจบเยี่ยงนี้ได้อย่างไร
ยังดีที่เจ้าหย่าขาดแล้ว อยู่บ้านก็นับว่าสงบปลอดภัยดี รอให้กระแสลมช่วงนี้พัดผ่านไป ข้าค่อยดูว่าภายนอกเมืองหลวง มีตระกูลขุนนางคหบดีที่เหมาะสมและมีบุรุษหนุ่มแน่นที่พึ่งพาได้หรือไม่ จะได้หาเรื่องแต่งงานให้เจ้าใหม่อีกครา