ตอนที่ 76 เปิ่นหวังเกือบเสียพรหมจรรย์ ไม่มีหน้าเจ้าแล้ว!

ในคืนนั้น จ้าวฉิงรู้สึกสับสนงุนงงไปหมด

เขาไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าสตรีตัวน้อยของตนที่เพิ่งจะตั้งครรภ์ เหตุใดจึงได้มีอารมณ์ฉุนเฉียวขึ้นมาอีก แม้แต่จะปูที่นอนบนพื้นในห้องนางก็ยังไม่ยอมให้เขาปู ทั้งยังเอ่ยปากไล่ตรง ๆ ไม่ให้เขากลับมาอีกในภายภาคหน้า

จ้าวฉิงผู้มีจิตใจซื่อตรงทื่อมะลื่อ ย่อมไม่อาจหยั่งรู้ความคิดของสตรีได้เลย

เขาไหนเลยจะล่วงรู้ว่า สตรีเมื่อตั้งครรภ์ อารมณ์ความรู้สึกย่อมเปราะบางอ่อนไหวและแปรปรวนง่ายเป็นธรรมดา ปราณชีวิตมักเกิดขึ้นโดยไร้สุ้มเสียงสัญญาณเตือน

เมื่อมองดูเรือนพักที่ปิดประตูลั่นดาลไม่ยอมให้ผู้ใดเข้า จ้าวฉิงก็กลัดกลุ้มใจเป็นล้นพ้น ทำอะไรไม่ถูก และไม่รู้จริง ๆ ว่าควรจะง้ออย่างไร

วันรุ่งขึ้นหลังเสร็จสิ้นการประชุมขุนนางยามเช้า จ้าวฉิงยังไม่ทันได้ไปง้อเสิ่นเยวี่ยฮวา ก็ถูกจักรพรรดิหลงฉี่ผู้เป็นเสด็จพี่เรียกตัวไปตามลำพัง

เมื่อเห็นท่าทีเปี่ยมด้วยรอยยิ้มของเสด็จพี่ จ้าวฉิงก็ชิงเอ่ยปากถามขึ้นก่อนว่า “เสด็จพี่ ฤกษ์แต่งงานของข้า ท่านกำหนดไว้แล้วหรือยัง