ตอนที่ 73 เสิ่นเยวี่ยฮวาครรภ์สะเทือน!

จ้าวฉิงพุ่งพรวดออกไปประหนึ่งคนบ้า ฝีเท้าเร่งรุดยิ่งนัก ทว่ายังมิทันวิ่งพ้นประตูโถงใหญ่ ก็ถูกเสด็จพี่จักรพรรดิหลงฉี่ตวาดเรียกไว้เสียงกร้าว

ยามนี้เขาร้อนใจจนดวงตาสองข้างแดงก่ำ แววตาทอประกายดุร้าย ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายปราณปีศาจท่วมฟ้า ประหนึ่งเทพสังหารมาจุติในร่างอย่างไรอย่างนั้น

จักรพรรดิหลงฉี่ร้อนรนสาวเท้าก้าวตามออกมาถึงประตูโถงใหญ่ ก่อนจะตวาดเสียงดัง

“จ้าวฉิง! เจ้ากลับมาหาเราเดี๋ยวนี้!

ขันทีรับใช้ยังพูดมิทันจบ เจ้าจะรีบร้อนไปอะไรกัน? หยุดอยู่ตรงนั้นเดี๋ยวนี้!”

“เจ้าสุขุมรอบคอบมาแต่ไหนแต่ไร ไยพอเป็นเรื่องของฮูหยินเสิ่นถึงได้ไม่อาจสะกดอารมณ์เช่นนี้! การวู่วามบุ่มบ่ามรังแต่จะทำให้เสียการใหญ่ รีบกลับมาเร็วเข้า!”

จ้าวฉิงกระทืบเท้าอย่างแรงด้วยความขัดใจ อัดแน่นไปด้วยปราณชั่วร้าย ได้แต่จำใจหมุนตัวกลับมา ยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยปราณปีศาจคุกรุ่นพลางจ้องเขม็งไปยังขันทีรับใช้ที่คุกเข่าอยู่บนพื้น

ขันทีรับใช้สีหน้ากล้ำกลืนฝืนทน ละล่ำละลักกราบทูลด้วยความหวาดผวา