เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
วิ่งสุดฝีเท้ามานาน กัวเซี่ยงเป่ยก็ยังพอรั้งม้าที่ตื่นตระหนกไว้ได้อย่างยากเย็น
ม้าตัวนี้วิ่งจนเหงื่อท่วมตัว สี่ขาสั่นสะท้านไม่อาจหยุดได้ พอหยุดลงก็ล้มหมดเรี่ยวแรงอยู่กลางป่า ไม่ยอมขยับแม้ครึ่งก้าวอีกเลย
ตลอดทางที่วิ่งสุดฝีเท้า กิ่งไม้กัดกร่อนแก้มไม่ขาดสาย ใบหน้าทั้งหมดของกัวเซี่ยงเป่ยเต็มไปด้วยรอยเลือดถี่ละเอียด ดูอนาถถึงที่สุด
เขากัดฟันด่าอยู่ในลำคอ “บัดซบ! แค่หมาป่าป่าตัวเดียว ถึงกับทำให้เจ้าหวาดกลัวเป็นท่าทางเช่นนี้!
พอกลับไปครานี้ ข้าจะฆ่าเจ้าต้มกินเนื้อม้าให้ได้ ตามปกติข้าช่างตามใจเจ้าเสียจนติดนิสัยเน่าติดตัว!”
สองขาของกัวเซี่ยงเป่ยอ่อนแรง เขาไถลลงจากหลังม้าอย่างยากลำบาก ถึงกับยืนก็ยังไม่มั่นคง เขาได้แต่จูงม้าที่หมดเรี่ยวแรงค่อย ๆ เคลื่อนออกนอกป่าทีละก้าว พลางเดินพลางเต็มไปด้วยความแค้นเคืองในใจ