ตอนที่ 12 จ้าวต้าบาดแผลเก่ากำเริบ เกิดอาการหนาวสั่นรุนแรง!

หลังจากเข้าสู่ยามค่ำคืนของวันนี้ เสียงฟ้าร้องอึมครึมก็ระเบิดก้องอย่างต่อเนื่อง เสียงตู้ม ๆ สะเทือนเลื่อนลั่นจนทำให้ผู้คนใจคอสั่นไหว

เสิ่นเยวี่ยฮวากอดบุตรีไว้ในอ้อมอกแน่น ต้าไป๋ในลานเรือนส่งเสียงครางหงิง ๆ แผ่วเบา เปล่งเสียงคำรามต่ำอย่างกระสับกระส่ายออกมาเป็นระลอก เสี่ยวฮวาก็เดินวนไปเวียนมาบนพื้น ร้องไม่หยุด ทั้งยังตะกุยพื้นอย่างร้อนรน อยากจะกระโดดขึ้นเตียงเตามาหาความอบอุ่นใจ

มารดาสาวส่งเสียงเบา ๆ ปลุกบุตรีในอ้อมกอด เสิ่นรั่วซีอย่างไรเสียก็ยังเด็กนัก เพิ่งลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย ก็มองเห็นประกายสายฟ้าและเสียงฟ้าร้องทั่วท้องฟ้านอกหน้าต่าง จึงสะดุ้งตกใจทันที “ท่านแม่ ท้องฟ้านี้กำลังจะมีพายุฝนตกหนักหรือเจ้าคะ”

เสิ่นเยวี่ยฮวาถอนหายใจอย่างจนใจ “ใช่แล้ว ทั้งฟ้าร้องทั้งฝนตก ต้าไป๋กับเสี่ยวฮวาล้วนตกใจจนอยู่ไม่สงบ เจ้าเก็บพวกมันเข้าไปในมิติเถิด เจ้าเองก็เข้าไปอยู่ข้างในด้วย พรุ่งนี้เช้าค่อยออกมา”

เสิ่นรั่วซีส่ายหน้าแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่ม “ท่านแม่ มีเสี่ยวหงกับยายหกอยู่เป็นเพื่อนพวกเรานอนในเรือนใหญ่ ข้าไม่กลัวหรอกเจ้าค่ะ”