เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสิ่นเยวี่ยฮวาจูงมือบุตรสาว ในใจครุ่นคิดร้อยพันตลบ ค่อย ๆ เดินกลับมายังเรือนพักของคฤหาสน์ไร่นา
เสิ่นรั่วซีมองดูท่านแม่ของตน พลางเอ่ยขึ้นอย่างครุ่นคิด “ท่านแม่ หรือท่านคิดว่าคนงานประจำเหล่านั้นมีสิ่งใดไม่ถูกต้องหรือ ข้ากลับรู้สึกว่าท่านลุงใหญ่จ้าวผู้นั้นเป็นคนดียิ่งนัก พวกเขาไม่เหมือนคนชั่วเลยแม้แต่น้อย
อย่างน้อยแววตาของพวกเขาก็ไร้ซึ่งความหยาบโลนแม้เพียงเสี้ยว ทั้งร่างเปี่ยมล้นไปด้วยปราณธรรมะ”
เสิ่นเยวี่ยฮวาจูงบุตรสาวไปนั่งข้างโต๊ะอาหารในโถงเรือน ยกมือตักข้าวให้บุตรสาว น้ำเสียงแฝงความลังเลอยู่หลายส่วน “ซีซี ท่านแม่เพียงคาดเดา เขาอาจจะเคยช่วยชีวิตพวกเราไว้”
“ท่านแม่เพียงเดาสุ่มไปเท่านั้น เมื่อครั้งกระโน้นที่เมืองหลวง ณ ลานหลังบ้านของร้านขายธัญพืชตระกูลเรา เฉาหมั่นอันธพาลผู้นั้นถีบประตูบุกรุกเข้ามา รังแกพวกเราแม่ลูกหญิง