ตอนที่ 8 ตัดสินใจซื้อบ่าวคุ้มกันเรือน!

พริบตาเดียวเวลาผ่านไปหนึ่งปี

เสิ่นรั่วซีพาหมาป่าขาวต้าไป๋กับเสี่ยวฮวา นั่งตกปลาอยู่ริมลำธารอย่างสบายอารมณ์

ยามตกปลาตัวเล็กขึ้นมาได้ นางก็โยนให้เสี่ยวฮวาไปหนึ่งตัว หมาป่าขาวต้าไป๋ที่อยู่ด้านข้างพลันส่งเสียงครางฮือในลำคอขึ้นมาทันที มีท่าทีน้อยใจประท้วง ราวกับกำลังแสดงท่าทางแย่งชิงความโปรดปรานอยู่ก็มิปาน

เสิ่นรั่วซีเห็นสภาพนั้นเข้าก็ทั้งขำทั้งขัน รีบเอ่ยปากไกล่เกลี่ย “ต้าไป๋ ร่างกายเจ้ากำยำประหนึ่งลูกวัวเช่นนี้ ปลาตัวเล็กเพียงตัวเดียวจะไปพอยาไส้เจ้าได้อย่างไร

สู้เข้าป่าไปล่าเหยื่อกลับมาสักตัว ยามค่ำพวกเราเอามาย่างกินกัน เป็นอย่างไร”

หมาป่าขาวต้าไป๋ฟังคำพูดรู้ความ ครางหงิง ๆ สองเสียงเป็นการรับคำแล้วสาวเท้าวิ่งพรวดพราดเข้าไปในป่าเขา เสิ่นรั่วซีสบตากับเสี่ยวฮวา ต่างก็เผยรอยยิ้มออกมา หนึ่งคนหนึ่งแมวลอบกระหยิ่มใจ แผนการเบี่ยงเบนความสนใจนี้ช่างใช้ได้คล่องมือยิ่งนัก