กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 117 สังหารดวงตาฟ้าบุพกาล!
ขงเซวียนค่อย ๆ ยกมือขึ้น
ครานี้มิใช่กำหมัด
ทว่ากลับแบออกทั้งห้านิ้ว ฝ่ามือหงายขึ้น
“ในเมื่อเจ้ากลืนกินหมื่นโลกาเป็นอาหาร...”
น้ำเสียงขงเซวียนเรียบสงบ ทว่ากลับแฝงความเย็นชาที่อยู่เหนือกาลเวลานับหมื่นยุค:
“ถ้าเช่นนั้นข้าก็จะให้เจ้า...ลิ้มรสของการ ‘ถูกกลืนกิน’ บ้าง”
สิ้นเสียง
กลางฝ่ามือ เงามายากงล้อมรรคฟ้าบุพกาลปรากฏขึ้นอีกครา!
ทว่าครานี้ ทิศทางการหมุนของกงล้อมรรค...กลับทิศอย่างฉับพลัน!