กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 85 คุนเผิงอึ้ง ให้ปราณม่วงหงเหมิงแก่ข้า?
ขงเซวียนมิได้เอ่ยสิ่งใดมากความ ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าตำหนักปรมาจารย์อสูรแต่เพียงผู้เดียว
ชุดคลุมสีหมึกไม่ไหวติงแม้แต่ชายผ้าในลมหนาวเหน็บจัดของแดนเหนือสุดขั้ว เบื้องหลังคือเงามายาฟ้าบุพกาลที่ม้วนตัวปั่นป่วน เบื้องหน้าคือน้ำแข็งเร้นลับหมื่นจั้งกับหมู่ตำหนักโบราณที่เงียบสงบมานับไม่ถ้วนมหากัป
บรรพชนคุนเผิงสูดลมหายใจลึก กดกลั้นความหวาดสะพรึงที่พลุ่งพล่านอยู่ในใจลง แล้วค้อมกายคำนับ
“ท่านผู้อาวุโสเสด็จมาเป่ยหมิง ไม่ทราบว่าด้วยเหตุใดหรือ”
น้ำเสียงแหบแห้ง แฝงด้วยความสั่นสะท้านที่ยากจะสังเกตเห็น
สายตาขงเซวียนกวาดผ่านคุนเผิง กวาดผ่านตำหนักปรมาจารย์อสูรที่ซ่อนเร้นอยู่ส่วนลึกที่สุดของเป่ยหมิงแห่งนี้ น้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอก