เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 67 ผิงซินอึ้ง มรรคปฐพีกลับคืนตำแหน่ง!
ในรอยแยกสุญตา ต้นกำเนิดมรรคาสวรรค์สีม่วงทองไหลเอื่อยออกมาจากดวงตายักษ์ที่หมองหม่นนั้น ราวสายธารน้อย ๆ
มิได้เย็นเยือกและน่าเกรงขามเช่นแต่ก่อนอีก กลับแผ่กลิ่นอายชีวิตชีวาและความเที่ยงธรรมที่ห่างหายไปเนิ่นนาน
ขงเซวียนเก็บสายตากลับ ไม่มองความปรารถนาส่วนตนของมรรคาสวรรค์ที่กำลังถูกกรงขังมหามรรคหลอมกลั่นและเสียงครวญครางที่ค่อย ๆ เงียบลงอีก
เขาหันกาย ชุดคลุมสีหมึกพลิ้วเบาในพายุสุญตาที่ยังหลงเหลือ สายตาสงบเรียบกวาดมองเบื้องล่าง
เหนือซากตำหนักจื่อเซียว บรรพชนเต๋าหงจวินทรุดนั่งอยู่กับพื้น ชุดคลุมสีม่วงขาดวิ่น ผมขาวกระเซอะกระเซิง ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ
ดวงตาคู่นั้นที่เชื่อมโยงกับมรรคาสวรรค์ บัดนี้หมองคล้ำสิ้นเชิง ไม่มีแสงสีม่วงหลงเหลือแม้แต่น้อย มีเพียงความหม่นหมองตายด้าน
เมื่อความปรารถนาส่วนตนของมรรคาสวรรค์ถูกถอดออก ร่างที่ผสานมรรคของเขาย่อมกระทบก่อน รากฐานแห่งมรรคพังทลายกว่าครึ่ง ตำแหน่งอริยะโคลงเคลง ตบะทั้งร่างเหลือไม่ถึงหนึ่งในสิบ