กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 กลิ่นอายมหามรรค? ปวงอริยะสะเทือน!
ภูเขาโส่วหยาง ตำหนักปาจิ่ง
ภาพไท่เก๊กหมุนอย่างช้า ๆ สองปราณหยินหยางถักทอเป็นกลิ่นอายมรรคอันล้ำลึก
เหล่าจื่อนั่งสงบอยู่บนเบาะรองนั่ง ก็ลืมตาขึ้นในทันใด
ดวงตาคู่นั้นที่ราบเรียบราวบ่อน้ำโบราณมองทะลุความว่างเปล่า ทอดไปยังทิศภูเขาไฟมิมรณะทางใต้
อัคคีปฐพีและหินหลอมที่เคยพลุ่งพล่านปะทุ ถูกพลังอันยิ่งใหญ่ของอริยะสองสายกดข่มไว้อย่างแข็งกร้าว
แต่กลิ่นอายกรรมที่ท่วมฟ้านั้น กลับเจิดจ้าแสบตาราวคบเพลิงกลางราตรี
“ภูเขาไฟมิมรณะ…ถล่มหรือ?”
เหล่าจื่อขมวดคิ้วเล็กน้อย แส้ปัดฝุ่นในมือขยับเองโดยไร้ลม
เขาดีดนิ้วคำนวณ กลไกสวรรค์แห่งเคราะห์กัปฟ้าบุพกาลราวหมอก มีเพียงเศษเสี้ยวกระจัดกระจายที่พอเห็นได้