เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 389 นี่มันล้มนี่นา
เสียงอุทานด้วยความตกใจของอิโนะอุเอะ อะตะโกะและคนอื่น ๆ ดังขึ้นข้างหู ทว่าเป่ยเฉินอี้เตากลับไม่ได้สนใจ สายตาของเขาในเวลานี้จับจ้องอยู่ที่จูเหอเหม่ยซึ่งมีสีหน้าซับซ้อนตลอดเวลา
ในชั่วขณะนี้ เป่ยเฉินอี้เตาตระหนักได้ว่าจูเหอเหม่ยน่าจะเดาตัวตนของเขาออกแล้ว
เขาก้าวเดินผ่านอิโนะอุเอะ อะตะโกะและคนอื่น ๆ ที่กำลังตื่นเต้นดีใจ ก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าจูเหอเหม่ย
เขามองจูเหอเหม่ย แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า
“ขอโทษ!”
ในเวลานี้ จู่ ๆ เป่ยเฉินอี้เตาก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา แม้แต่ยามเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่ง หรือทนทุกข์ทรมานจากการทรมานอันแสนเจ็บปวด เขาก็ยังอดทนได้ แต่ในเวลานี้กลับรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล เขากลัวว่าจูเหอเหม่ยจะไม่อาจให้อภัยเขาได้
การตายของจูเหอเทะสึกะเป็นปมในใจของเป่ยเฉินอี้เตามาโดยตลอด แม้เวลาจะผ่านไปกว่าสิบปีแล้ว แต่ความรู้สึกผิดในใจกลับไม่เคยจางหายไปแม้แต่น้อย
“นายก็คือเป่ยเฉินอี้เตาคนนั้น!” จูเหอเหม่ยเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา
เป่ยเฉินอี้เตาไม่ได้ปิดบังอีกต่อไป เขาพยักหน้าเบา ๆ