เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 318 ผู้รับช่วงสืบทอด
“ฝีมือแขนงนี้จะขาดช่วงไปในมือพวกเราไม่ได้” นี่คือถ้อยคำที่หลินเถี่ยมักพร่ำบอกอยู่ข้างหูหลินนั่วเสมอ
ในฐานะบิดา เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าบุตรชายคิดสิ่งใดอยู่ในใจ อันที่จริง ยามเขายังเล็กก็มิใช่เป็นเช่นนี้หรอกหรือ เขาเองก็เคยรู้สึกว่า ในเมื่อฝีมือแขนงนี้ถูกยุคสมัยทอดทิ้งไปแล้ว การยืนหยัดต่อไปจะมีความหมายอันใด?
หลินเถี่ยในเวลานั้นก็รู้สึกว่าบิดาของตนคร่ำครึเกินไป ยังคงยึดมั่นกับสิ่งเก่าแก่ในยุคสมัยใหม่นี้ ไม่เคยเลือกที่จะก้าวหน้าเลย
ทว่าเมื่อเติบโตขึ้น ยิ่งได้คลุกคลีกับงานแขนงนี้มากเท่าใด ความคิดของหลินเถี่ยก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป และเข้าใจแล้วว่าเหตุใดบิดาจึงยืนหยัดเช่นนั้น
งานฝีมือดั้งเดิมเหล่านั้นบรรจุแก่นแท้แห่งวัฒนธรรมของประเทศหลง สืบทอดมานับพันปี แต่ยิ่งผ่านกาลเวลาก็ยิ่งเปล่งประกาย นั่นย่อมเป็นเพราะมันมีความหมายที่ควรค่าแก่การดำรงอยู่
เพราะเบื้องหลังผลงานแต่ละชิ้น ล้วนหลอมรวมกาลเวลาและความผันผวนยากลำบากของชีวิตเอาไว้
หากกล่าวในภาพกว้าง นี่คือความมุ่งมั่นและการยืนหยัดรักษาขนบธรรมเนียม หากกล่าวในวงแคบ นี่คือการสืบทอดจิตวิญญาณของบรรพชนจากรุ่นสู่รุ่น