เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 303 จำต้องหวนคืนสู่มหาทวีปใต้
เซียวจวิ้นเฉินมองกระจกมายาด้วยสายตายากจะบรรยาย
นี่ยังคงเป็นเสี่ยวจิ้งที่ชอบดูเรื่องซุบซิบตัวนั้นอยู่หรือ ทำไมถึงเหมือนพวกนักเลงหัวไม้ไปเสียได้
“เป็นอะไรไป ยังลงมือไม่ได้อีกหรือ” กระจกมายาเห็นสายตาที่เซียวจวิ้นเฉินมองตนไม่ถูกต้อง จึงร้องตะโกนขึ้นมาทันที
เซียวจวิ้นเฉินพยักหน้า “ชั่วคราวยังไม่มีความจำเป็น เรื่องที่พวกเราต้องทำความเข้าใจล้วนทราบโดยสังเขปแล้ว เส้าเฉินเขารู้อย่างจำกัด บรรพชนตระกูลเซ่ารู้มากกว่า ทว่าห้วงสมุทรแห่งปัญญาของเขากลับถูกลงอาคมไว้ พวกเขาเพียงแค่แตะต้องตัวเขา ฝ่ายตรงข้ามก็จะรับรู้ได้ทันที บางเรื่องชั่วคราวยังไม่อาจแหวกหญ้าให้งูตื่น”
กระจกมายาไหนเลยจะเข้าใจความคดเคี้ยวซับซ้อนเหล่านี้ มันเพียงรู้สึกว่าสมองของเผ่ามนุษย์ช่างซับซ้อนยิ่งนัก
“เอาเถอะ ครั้งหน้าลงมืออย่าลืมพาข้าไปด้วยก็แล้วกัน”