เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 245 มุ่งสู่หุบเขาไร้กังวล (1)
เวินเล่อสุ่ยถูกตำหนิจนไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่ครึ่งคำ!
“เอาละ ข้าไปแล้ว เจ้าจงรีบบำเพ็ญเถิด! จงเร่งยกระดับตบะขึ้นสู่ระดับเทพจำแลงให้เร็วที่สุด ไม่แน่ว่าอาจยังได้ไปหาประสบการณ์ที่มหาทวีปใต้ร่วมกับนาง!
เจ้าปิดด่านมานานกว่า 20 ปีแล้ว สมควรออกไปเปิดหูเปิดตาบ้าง”
คำพูดของเวินหลานเต้าจวินทำให้เวินเล่อสุ่ยหวั่นไหวยิ่งนัก หลังจากเวินหลานเต้าจวินจากไป นางก็กลับเข้าสู่สภาวะการบำเพ็ญอย่างรวดเร็ว
เซียวจวิ้นเฉินเห็นท้องฟ้าด้านนอกเริ่มสว่างขึ้นเรื่อย ๆ ใจเขาก็ยิ่งร้อนรนกระวนกระวาย!
คงจะไม่เกิดเรื่องอันใดขึ้นกระมัง!
ในใจเขาเฝ้าคาดเดาไปต่าง ๆ นานาอย่างสับสน
ทันใดนั้น ภายในห้องก็ปรากฏความผันผวนของมิติอันคุ้นเคยขึ้น
ซ่งเสี่ยวเยวี่ยกับกระจกมายาปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าเขาพร้อมกัน