กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 240 เบาะแสชาติกำเนิด (12)
ที่แท้ในห้องกลับพักอาศัยไว้ด้วยเด็กวัยสิบสองสิบสามปีผู้หนึ่ง มีตบะระดับหลอมปราณระยะสมบูรณ์แบบ
“อายุน้อยเพียงนี้ ทั้งยังครอบครองเรือนพักเพียงลำพัง แปดเก้าในสิบส่วนย่อมเป็นคนตระกูลเวิน สิ่งที่รู้ย่อมมากกว่าพวกข้ารับใช้เหล่านั้นแน่?”
กระจกมายาอยากลองดู ที่สำคัญคือมันเห็นว่าเด็กหนุ่มผู้นั้นหลับไปแล้ว มุมปากยังคงไหลเยิ้มไปด้วยน้ำลาย มันจึงนึกสงสัยใคร่รู้ว่าเขาฝันถึงสิ่งใด
ทั้งสองร่วมรับใช้เจ้านายคนเดียวกันมานานนับแสนปี กระจกมายาเพียงอ้าปาก เสี่ยวคงก็รู้แล้วว่ามันกำลังคิดสิ่งใด จึงเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เจ้ายังจำได้หรือไม่ว่าพวกเรามาตระกูลเวินในคืนนี้เพื่อสิ่งใด”