เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 135 ความหวาดกลัวอันไร้ที่มาเข้าปกคลุมนาง
ซ่งเสี่ยวเยวี่ยรู้สึกว่าร่างกายของนางกลิ้งหล่นลงไปอย่างไม่อาจควบคุม และจำไม่ได้แล้วว่ากลิ้งอยู่นานเพียงใด
ยามที่นางหยุดลง นางนอนคว่ำหน้าเอาศีรษะทิ่มลงกับพื้น รู้สึกฟ้าดินหมุนคว้างไปหมด จากนั้นก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป นางโก่งคออาเจียนออกมาอย่างหนักหน่วง
ในเค่อนี้ นางเข้าใจความรู้สึกของต่งเผิงเผิงอย่างลึกซึ้งแล้ว
รสชาติความรู้สึกที่กระเพาะอาหารปั่นป่วนคลื่นไส้ดั่งแม่น้ำพลิกทะเลคว่ำนั้นทรมานยิ่งนักจริง ๆ
ยังนับว่าดีที่ผึ้งวิญญาณเหล่านั้นและเจ้าหมีสีน้ำตาลวัชระตัวนั้นไม่ได้ตามลงมาด้วย ทำให้นางลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกได้บ้าง อย่างน้อยในยามนี้ก็ปลอดภัยชั่วคราวแล้ว
หลังจากอาเจียนจนหมด ซ่งเสี่ยวเยวี่ยก็นอนคว่ำอยู่บนพื้นเช่นนั้น ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ราวกับกาลเวลาได้หยุดนิ่งไปแล้ว