เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 122 ใช่แล้ว ที่เรียกพวกเจ้ามาเพราะมีเรื่องจริงจัง
แต่เช้าตรู่ อู๋ซวีจื่อและผู้อาวุโสหูและหวงทั้งสองท่านก็เรียกทุกคนมายังโถงใหญ่สำนักนิกายด้วยความกระปรี้กระเปร่า
ผู้อาวุโสทั้งสามอารมณ์ดียิ่งนัก
เหล่าศิษย์ต่างมองหน้ากันไปมา ล้วนอยากรู้จากอีกฝ่ายว่าสำนักนิกายเกิดเรื่องดีอันใดขึ้นอีก มิเช่นนั้นอาจารย์ (อาจารย์ลุง/อาจารย์อา) ไฉนเลยจึงยิ้มแย้มเบิกบานใจถึงเพียงนี้
อู๋ซวีจื่อมองไปยังเซียวจวิ้นเฉินและซ่งเสี่ยวเยวี่ยก่อน พลางเอ่ยด้วยสีหน้าชื่นชม “ดียิ่ง คนหนึ่งระดับหลอมปราณชั้นสิบสองสมบูรณ์แบบ อีกคนระดับหลอมปราณชั้นแปดระยะปลาย ไปยังอาณาเขตลับหลิงซีก็พอมีพลังปกป้องตนเองได้แล้ว”
“อาจารย์ ท่านกล่าวถึงอาณาเขตลับหลิงซี คืออาณาเขตลับหลอมปราณที่ร้อยปีเปิดครั้งหนึ่งนั้นหรือขอรับ” ลู่หมิงถิงเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ