เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 22 เล่นละครเช่นนี้ทุกวัน ช่างเหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก
เรือนพักอันเงียบสงบห่างไกลแห่งหนึ่งของตระกูลเซียว
เซียวจวิ้นเฉินในชุดสีดำล้วนสะกดกลั้นความเจ็บปวดที่รุมเร้าตันเถียน เอนกายนอนอยู่บนตั่งเตี้ยกลางลานเรือน
เดิมทีตั่งตัวนี้ตั้งอยู่ในห้องนอน ทว่าเขาได้สั่งให้คนยกออกมาไว้กลางลาน
ภายในห้องไร้ผู้พำนักมาเนิ่นนาน ทั้งมืดมิด ชื้นแฉะ และคับแคบ ดั่งเช่นตระกูลเซียวทั้งตระกูลที่ทุกหนแห่งล้วนชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
มีเพียงแสงตะวันที่สาดส่องลงบนร่างเท่านั้นที่ให้ความรู้สึกสบายผ่อนคลาย
“น้องสาม ช่างสุขสำราญเสียจริงนะ !” สุ้มเสียงชายหนุ่มดัดจริตเสแสร้งสายหนึ่งแว่วมา นั่นคือลูกพี่ลูกน้องชายคนโตผู้ช่ำชองการวางท่าปั้นแต่งของเขา ครั้นเสียงเคลื่อนใกล้เข้ามา ใบหน้าอันน่าสะอิดสะเอียนของเซียวจวิ้นหมิงก็พลันปรากฏขึ้นในลานเรือน