เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 5 จะให้ข้ารับเคราะห์แทน อย่างน้อยก็ต้องหาข้ออ้างที่สมเหตุสมผลหน่อยกระมัง!
คนผู้นั้นวิ่งมาจนหอบเหนื่อยแทบขาดใจ เอ่ยขึ้นอย่างขาดห้วงว่า “หมู่บ้านเซี่ยซาน... ตรงนั้น มีเกวียน... เกวียนเล่มหนึ่งพลิกคว่ำ มีคนถูก... ถูกทับอยู่ใต้เกวียน... บาดเจ็บสาหัสยิ่งนัก มี... คน... จำได้ว่า... เป็น... เป็นสองสามีภรรยาซ่ง... ซ่งเอ้อร์เฉียง ขะ... ข้าเลยมาตะโกน... เรียกคนไปช่วยระ... ระบุตัวคนมิใช่หรือ”
ทุกคนได้ยินเช่นนั้นต่างก็ตกใจอีกครา!
มีคนรีบร้อนไปแจ้งความที่บ้านของซ่งเอ้อร์เฉียง บางคนก็ยืนกระซิบกระซาบกันอยู่ตรงนั้น
“เมื่อเช้า มิเห็นสองผัวเมียคู่นั้นขับเกวียนวัวออกไปเลยนี่!”
“เช่นนั้นผู้ใดจะไปรู้เล่า”
“อาจเป็นเพราะพวกเขาออกไปแต่เช้าตรู่ เจ้าจึงมิเห็นกระมัง”
ซ่งเสี่ยวเยวี่ยหาได้สนใจเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของคนเหล่านั้น นางหมุนกายกลับเข้าบ้าน ลงกลอนประตูเรือนเรียบร้อย