กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 919 พี่น้อง (1)
โม่เยี่ยนถอนสายตาจากชายชุดดำ ลุกขึ้นยืนและแปลงกายเป็นร่างมนุษย์เช่นกัน
เขาสวมอาภรณ์ขาว รูปร่างสูงโปร่งสง่างาม ก่อนจะเดินไปหยุดตรงหน้าชายชุดดำอย่างเชื่องช้า
หลงเย่าและสัตว์เลี้ยงวิญญาณอีกหลายตัวนิ่งอึ้งไปโดยสิ้นเชิง พี่ใหญ่โม่กับชายผู้นี้หน้าตาคล้ายกันเกินไปแล้ว ราวกับเป็นฝาแฝดกันไม่มีผิด
ถูกต้อง ฝาแฝด สัตว์เลี้ยงวิญญาณหลายตัวที่อยู่ในที่นั้นต่างเกิดความรู้สึกเช่นนี้ขึ้นในใจ
“โม่เยี่ยน” ชายชุดดำเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน
น้ำเสียงของเขาใสกังวานและนุ่มลึก สายตาที่มองโม่เยี่ยนมีความอ่อนโยนเจืออยู่ นับว่าหาได้ยากยิ่ง
โม่เยี่ยนเม้มริมฝีปาก เงียบไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยเรียกเบา ๆ “โม่เยี่ยน”