กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 891 ตัวติดหนึบ
เมื่อจวินลั่วเฉินเห็นท่าทางเช่นนี้ของจวินลั่วโยว ก็โกรธจนแทบระเบิด
“หากเจ้ายังพูดจาดี ๆ ไม่ได้ เช่นนั้นพวกเราค่อยคุยกันวันหลัง”
จวินลั่วเฉินกล่าวจบก็ลุกขึ้น เตรียมจะจากไป
“พี่ใหญ่ ข้าผิดไปแล้ว” จวินลั่วเฉินรีบลุกขึ้นคว้าชายแขนเสื้อจวินลั่วเฉินไว้ไม่ยอมปล่อย ดวงตาเต็มไปด้วยแวววิงวอน “ข้ารอพี่ใหญ่มาหลายปีแล้ว อย่าไปอีกเลย ได้หรือไม่?”
จวินลั่วเฉินขมวดคิ้ว หยุดฝีเท้าแล้วมองจวินลั่วโยวอย่างสงสัย ก่อนถามว่า “ที่ว่ารอข้ามาหลายปีหมายความว่าอย่างไร? พูดมาให้ชัด”