กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 865 ราชันย์เผิงทองปรากฏกาย
ท่านหญิงเริ่มสนใจหลงเย่าอยู่บ้าง แต่ไม่ได้หมายความว่านางจะทนให้คนที่เดิมทีนางหยิบยื่นความช่วยเหลือให้มาดูหมิ่นได้
ใบหน้างดงามของนางฉายแววขุ่นเคือง ยกแขนขึ้นแล้วตวัดกลับหมายจะตบหน้าหลงเย่า
ใครจะรู้ว่าเพียงโบกมือไปได้ครึ่งทาง ร่างทั้งร่างของนางก็ถูกพลังไร้รูปร่างดีดกระเด็นออกไป
“นกขนรุงรัง เจ้านี่ช่างกล้าไม่น้อย”
หลงเย่าคลายพลังที่กดข่มตบะไว้ ดวงตาเย็นชาจับจ้องท่านหญิงที่กระแทกกำแพงไกลออกไป กระอักเลือดคำโตแล้วสลบไป
ตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยมีใครกล้าคิดตบหน้าข้ามาก่อน สตรีอัปลักษณ์ของนกขนรุงรังตัวนี้ช่างกล้าหาญนัก เช่นนั้นก็จงรับโทสะของข้าไปเสีย