เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 818 มีแววเป็นพ่อค้าเจ้าเล่ห์
การตัดสินใจเองของปิงจี่ทำให้หลงเย่ากลอกตาใส่เขาอย่างแรง
เจ้านกเหม็นตัวนี้คิดว่าตัวเองเป็นนายท่านของร้านจริง ๆ เสียแล้ว
ปิงจี่ส่งสายตาภาคภูมิใจกลับไป งานนี้เขาไปขอจากนายท่านมาเอง
บุรุษผิวเขียวอ่อนย่อมสังเกตเห็นบรรยากาศระหว่างทั้งสองไม่ปกติ แต่เลือกจะทำเป็นไม่รู้
เขาชี้ไปยังลูกแก้วค่ายกลระดับเก้าบนตู้ แล้วถามว่า “สหายเต๋า แล้วลูกแก้วค่ายกลลูกนี้ต้องแลกอย่างไร?”
“สมุนไพรวิญญาณขั้นเก้าแปดต้น หรือสิ่งของวิเศษกับวัตถุดิบที่มีมูลค่าเท่ากัน” หลงเย่ากลัวว่าปิงจี่จะลดราคาอีก จึงกล่าวเสียงเย็น “นายท่านของข้าใช้เวลาหลอมมันถึงเจ็ดเจ็ดสี่สิบเก้าวัน หากไม่เห็นแก่ที่เจ้าเป็นแขกคนแรกที่เข้ามา ราคานี้ย่อมไม่มีทางเป็นเช่นนี้”
หลงเย่ายังคงเย็นชาอย่างยิ่ง น้ำเสียงก็ไม่เป็นมิตร