กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 748 รอจังหวะ
จิตสำนึกของโหลวมู่ขยับไหว นางส่งเสียงผ่านกระแสจิตไปหาสัตว์เลี้ยงวิญญาณทั้งหลายที่กำลังป่วนไปทั่วแดนลับชางหลาน
นางลุกขึ้นเดินออกจากถ้ำที่ใช้บำเพ็ญเพียรและปลีกวิเวก เพียงมองปราดเดียวก็เห็นโม่เหยียนนอนอาบแดดอยู่บนก้อนหินใหญ่ที่เรียบลื่นดุจหยก
“เจ้าไม่ต้องบำเพ็ญเพียรหรือไร” โหลวมู่เห็นว่าโม่เหยียนไม่เกาะอยู่บนไหล่นาง ก็นอนอาบแดดชมจันทร์อยู่เสมอ ทว่าตบะกลับเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วไม่หยุด
โม่เหยียนลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน ดวงตาสีแก้วหลิวหลีอันสงบนิ่งฉายแววขบขัน “ข้าบำเพ็ญเพียรทุกวัน”
เมื่อถึงระดับของเขาในตอนนี้ โดยพื้นฐานแล้วทำได้เพียงอาศัยการหยั่งรู้เพื่อเลื่อนขั้น