กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 596 ชื่อเสียงอันดุร้ายเลื่องลือไกล
เมื่อโหลวมู่กับหมิงซิวไปถึงแนวรบตะวันตก ทันทีที่ฝูงผึ้งชาดพุ่งกรูออกมา กองทัพเผ่ามารก็แตกฮือหนีกระเจิง ไม่นานก็หนีหายไปจนไร้ร่องรอย
เมื่อนักกระบี่บนแนวรบตะวันตกเห็นดังนั้น ต่างตื่นเต้นจนเต้นโลดโผน ขวัญกำลังใจของกองทัพพลันฮึกเหิมยิ่ง
หลังทั้งสองเข้าไปในค่ายใหญ่ที่ตั้งขึ้นบนแนวรบ ซูจิ่นเหอกับเทพกระบี่อีกหลายคนก็เดินเข้ามาต้อนรับ
“ศิษย์น้องหญิง ตอนนี้ชื่อเสียงดุร้ายของเจ้าขจรไกลแล้วนะ!” ซูจิ่นมองโหลวมู่ด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ใบหน้าหล่อเหลาอ่อนช้อยไร้เทียมทานเผยแววภาคภูมิใจ
โหลวมู่ยิ้มพลางส่งสายตาค้อนให้ซูจิ่นอี “ศิษย์พี่ก็ยังล้อข้าอีก”
“ตอนนี้ใครจะกล้าล้อเจ้าเล่า ทุกคนกลัวเจ้าจนแทบตายแล้ว” ซูจิ่นกล่าวหยอกเย้า