กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 581 เยี่ยนโจ้วถูกล้อม
ผ่านไปอีกหนึ่งเดือน ซากสมรภูมิเผ่ามารที่แต่เดิมลอยอยู่ก้นผาหยินซ่า ท่ามกลางหมอกทมิฬจนเห็นเป็นเงาเลือนรางวูบไหว ก็หายไปอย่างสิ้นเชิง
หลังแดนซากศึกหายไป อสูรหยินในบริเวณนี้ก็พลันคลุ้มคลั่งราวกับเสียขวัญ
อีกเส้นทางหนึ่ง โหลวมู่เยียนกับพวกเพิ่งแปะยันต์ล่องหน ลอบกลับขึ้นไปบนยอดผาหยินซ่า
เวลานี้บนยอดผานั้นมีชายชุดดำสิบคนนั่งขัดสมาธิอยู่ พอได้ยินเสียงคำรามของอสูรหยินที่ดังมาจากเบื้องล่างไม่ขาดสาย ทุกคนก็ลืมตาขึ้น
“เกิดอะไรขึ้น? เหตุใดข้ารู้สึกเหมือนอสูรหยินเบื้องล่างกำลังคลุ้มคลั่งกันเป็นฝูง?” ชายชราคนหนึ่งขมวดคิ้วกล่าว
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งถอนหายใจ “ข้างล่างอันตรายเกินไป พวกเราลงไปลึกกว่านี้ไม่ได้ ทั้งยังตรวจสอบไม่ได้ด้วย”