กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 565 กลับบ้านแล้ว
เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่เอ่อล้นอยู่ทั่วร่าง ซูจิ่นก็อดตื่นเต้นสุดขีดไม่ได้
หลายปีมานี้โรคเรื้อรังพันธนาการเขาไว้ ไอแห่งความตายแห้งแล้งภายในร่างยิ่งทวีความเข้มข้น เขาถึงกับคิดว่าตนคงมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินสามสิบห้าปีดังที่ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักโอสถกล่าวไว้
โรคเรื้อรังที่ติดตัวมาตั้งแต่เล็กได้รับการรักษาจนหาย บัดนี้ไม่เพียงพลังในร่างยังเต็มเปี่ยม ทั้งยังอัดแน่นด้วยพลังปะทุไร้ขีดจำกัด ความรู้สึกเช่นนี้ช่างวิเศษยิ่งนัก
“ศิษย์น้องหญิง บุญคุณที่ช่วยชีวิตข้า ศิษย์พี่ไม่รู้จะตอบแทนอย่างไร” ใบหน้าหล่อเหลาสุภาพของซูจิ่นเผยแววหยอกเย้า “หากเจ้าไม่มีฉือศิษย์น้องเป็นคู่บำเพ็ญ ศิษย์พี่คงต้องมอบกายให้เจ้าแล้ว”