กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 497 มอบให้
โหลวมู่เยียนมองชายวัยกลางคนตรงหน้า ผู้มีท่าทีสุภาพอ่อนโยนและรูปร่างหน้าตาธรรมดา พลันจำได้ทันทีว่าเป็นผู้ใด
“ปรมาจารย์เวิน ไม่ได้พบกันนานเลย!” นางมองเวินเหลียงพลางยิ้มเหมือนยิ้มไม่ยิ้ม
“ต่อหน้าคุณหนูโหลว เวินผู้นี้มิกล้าเรียกตนว่าปรมาจารย์” เวินเหลียงชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มยังคงอ่อนโยนดุจสายลม “คุณหนูยังจำเวินผู้นี้ได้ ช่างทำให้ข้าปลาบปลื้มยิ่งนัก!”
โหลวมู่เยียนยิ้มบาง ๆ “ปรมาจารย์เวินกล่าวเกินไปแล้ว ไปกันเถิด”
เมื่อเห็นเวินเหลียง นางก็เดาได้แล้วว่าคนที่ต้องการพบนางคือใคร
เวินเหลียงไม่พูดมากอีก เขานำโหลวมู่เยียนไปยังโรงน้ำชาอันเงียบสงบรื่นรมย์แห่งหนึ่งในตรอกลึกฝั่งตรงข้าม