กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 490 หมิงซิวตบหน้า
“ลำคอขาวผ่องเรียวงามเช่นนี้ ไม่รู้ว่าหากถูกบิดจนหักแล้วจะส่งเสียงเช่นไร คงไพเราะน่าฟังยิ่งกระมัง”
เสียงของโหลวมู่เยียนุ่มใสกังวาน ค่อย ๆ เอ่ยออกมา ทว่าศิษย์ที่อยู่ในเหตุการณ์กลับอดรู้สึกหนาวสะท้านไม่ได้
ไป๋เฟยเหยารู้สึกได้ว่านิ้วมือของโหลวมู่เยียนออกแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ จึงได้สติกลับมาจากสภาพคลุ้มคลั่งและบิดเบี้ยว
“โหลวมู่เยียน หากเจ้าฆ่าข้าวันนี้ เจ้าจะถูกขับออกจากสำนักปาจี ทั้งยังต้องรับโทษจากการลงทัณฑ์ร่วมกันของหกสำนัก ชีวิตนี้จะทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก”
โหลวมู่เยียนหัวเราะเบา ๆ “ข้าพูดเมื่อใดว่าจะฆ่าเจ้าหรือ”
ไป๋เฟยเหยากล่าวเสียงขุ่น “เช่นนั้นเจ้ายังไม่ปล่อยคอข้าอีกหรือ”