กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 487 รอบชิงประลองใหญ่ (34)
หมัดของโหลวมู่เยียนกระหน่ำลงมาไม่ขาดสายราวกับเม็ดฝน เสียงร้องโหยหวนของเซียวชงดังก้องไปทั่ว
“พรวด!” เซียวชงอดไม่ได้ พ่นโลหิตออกมาจากปากคำโต
จากนั้นขนสีดำทั่วร่างของเขาก็ร่วงหายไปจนหมด ร่างกายค่อย ๆ กลับคืนสู่สภาพปกติ
ภาพบนลานประลองชวนให้ทนมองแทบไม่ไหว
บุรุษร่างสูงใหญ่กำยำขดตัวกอดเข่า พ่นโลหิตออกจากปากไม่หยุด ส่วนสตรีงามล่มเมืองร่างเล็กอรชรกลับพลิกเปลี่ยนตำแหน่งไปมา พลางใช้หมัดกระหน่ำทุบตี ชวนให้เกิดภาพกลับตาลปัตรอย่างสิ้นเชิง
เหล่ากรรมการหลายคนบนที่นั่งกรรมการต่างตะลึงจนตาค้างไม่ต่างจากคนอื่น ๆ
“ตอนนี้จะตัดสินอย่างไรดี? เซียวชงยังไม่ยอมแพ้ แต่หากไม่ประกาศผลเสียที ข้าเกรงว่าเขาคงพิการไปหมดทั้งตัว” ผู้อาวุโสจากหอหลอมศาสตรากลืนน้ำลายเอ่ย