กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 477 รอบชิงประลองใหญ่ (ยี่สิบสี่)
ท้องฟ้าสีครามที่เดิมปลอดโปร่งไร้เมฆพลันมืดครึ้มด้วยเมฆดำ สายฟ้าฟาดฟัน คำรามกึกก้อง
เมฆดำก้อนแล้วก้อนเล่าทะยานลงมายังลานประลองโอสถ เว่ยอวี้เห็นดังนั้นก็รีบเหินหนีออกจากเขตเมฆดำทันที
ไป๋เฟยเหยามีสีหน้าอึดอัดใจอย่างยิ่ง แต่การเคลื่อนไหวของสายฟ้าฟาดฟันเสียงดังเกินไป นางกลัวว่าหากยังอยู่ต่อจะถูกผ่าจึงทำได้เพียงย้ายที่หลอมโอสถไปยังริมสุดของลานประลอง
ในใจนางสาปแช่งไม่หยุด ผ่าเลย ผ่าเลย! ผ่าโหลวมู่ตัวหายนะให้ตายไปเสียที!
ราวกับท้องฟ้าตอบรับคำสาปของนาง จู่ ๆ ก็ปรากฏชั้นแสงสีม่วงซ้อนทับกันขึ้นบนท้องฟ้า จากนั้นอสนีบาตหลายสายที่มีประกายม่วงก็ฟาดลงมาอย่างบ้าคลั่งไม่หยุด