กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 416 ข้าวางใจได้แล้ว
ผู้เฒ่าเทียนเสวียนสนทนากับโหลวมู่อยู่ครู่หนึ่ง ชี้แนะประสบการณ์การบำเพ็ญเพียรให้นางเล็กน้อย จากนั้นก็ปล่อยให้นางกลับไป
หลังโหลวมู่จากไป บรรพชนอวี้ฉานก็เดินออกมาจากกระท่อมไม้
“ศิษย์พี่ ข้าไม่คิดเลยว่าท่านจะรับแม่หนูน้อยผู้นี้เป็นศิษย์”
ศิษย์พี่ของเขาไม่ชอบความยุ่งยากที่สุด ตอนนั้นที่รับศิษย์ผู้นั้นไว้ก็เพราะสหายสนิทฝากฝังด้วยคำสั่งเสียก่อนตาย แม้ในใจเขาจะคาดเดาไว้บ้าง แต่ก็ไม่คิดว่าศิษย์พี่จะรับโหลวมู่จริง ๆ
“แม่หนูน้อยคนนี้เฉลียวฉลาดและรู้มารยาท นางไม่สร้างความยุ่งยากเหมือนศิษย์คนอื่นหรอก” ผู้เฒ่าเทียนเสวียนลูบถ้วยชาแล้วเอ่ยเสียงเรียบ