บทที่ 411 มีเท่าไรข้าก็เอาทั้งหมด

บทที่ 411 มีเท่าไรข้าก็เอาทั้งหมด

โหลวมู่เยียนคุกเข่าครึ่งหนึ่งอยู่ในห้วงมิติของหอที่แปด กระดูกทั่วร่างส่งเสียงดังกรอบแกรบเป็นระยะ

นางรู้สึกราวกับถูกแรงโน้มถ่วงของห้วงมิติกดทับอยู่ในร่องแคบจิ๋ว แม้แต่การหายใจก็เริ่มลำบากอย่างยิ่ง

นางหอบหายใจแล้วถอยออกจากหอที่แปด เมื่อกลับถึงหอที่เจ็ดก็รีบปรับลมหายใจทันที

ก่อนหน้านี้ฉีหร่านกับอีก 2 คนในหอที่เจ็ดต่างตกตะลึงเมื่อเห็นนางก้าวเข้าสู่หอที่แปด ครั้นเห็นนางถอยกลับมาอย่างรวดเร็ว ก็อดโล่งใจไม่ได้

หากนางบำเพ็ญเพียรในห้วงมิติของหอที่แปดได้จริง เช่นนั้นคงเป็นเรื่องเหลือเชื่อเกินฟ้าดินแล้ว