บทที่ 401 มองการณ์ไกล

บทที่ 401 มองการณ์ไกล

พอได้ยินโหลวมู่ถามเช่นนี้ แถมยังเห็นนางขยิบตาให้ตน อ๋าวหรงแทบกระอักเลือด เขาแกล้งหมดสติได้หรือไม่?

“เอ่อ… จะเป็นไปได้อย่างไรที่เจ้าจะทำให้บรรพชนไม่พอใจ?” อ๋าวหรงฝืนยิ้มกล่าว “บรรพชนชอบเจ้าแทบไม่ทัน จะตำหนิเจ้าได้อย่างไร”

เขาไม่คิดเลยว่ายัยเด็กแสบคนนี้จะใจกล้าถึงเพียงนี้ อยากรีดไถบรรพชนอวี้ฉานแล้วยังลากเขาเข้าไปเอี่ยวด้วย

“แม่หนูน้อยสกุลโหลว เจ้าอยากขอสมุนไพรวิญญาณกับผลวิญญาณชั้นสูงจากข้าเฒ่าใช่หรือไม่?” บรรพชนอวี้ฉานมองนางอย่างขบขันแล้วถาม

ตลอดหลายปีมานี้ เขาเพิ่งเคยพบศิษย์ในสำนักที่ใจกล้าเช่นนี้เป็นครั้งแรก รู้สึกว่าน่าสนใจยิ่งนัก

“เปล่าเจ้าค่ะ ข้าจะกล้าขอของจากบรรพชนได้อย่างไร” โหลวมู่ยิ้มหวาน