บทที่ 316 ไปแหย่รังผึ้งชาด

บทที่ 316 ไปแหย่รังผึ้งชาด

หลังหัวหน้าผู้ตัดสินประกาศจบไปครู่ใหญ่ ภายในโถงใหญ่จึงมีเสียงสูดลมหายใจดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า

“โหลวมู่เยียนคว้าแชมป์ไปได้จริง ๆ ช่างเหลือเชื่อยิ่งนัก!”

“ใช่แล้ว! การประมือระหว่างนางกับฉู่หานช่างยอดเยี่ยม พอนึกถึงตอนนี้ก็ยังรู้สึกประทับใจไม่รู้คลาย”

การประมือระหว่างโหลวมู่เยียนกับฉู่หานมิใช่เพียงการประชันกำลัง หากยังเป็นการประชันสติปัญญาอีกด้วย

ทั้งคู่ใช้ทุกกระบวนท่าที่มี การต่อสู้ดุเดือดตื่นตา ต่อให้เป็นการประมือระหว่างยอดฝีมือระดับจอมกระบี่ก็คงไม่ต่างจากนี้นัก

ด้วยช่องว่างของตบะ โหลวมู่เยียนจึงตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบตั้งแต่ต้น ทว่านางกลับอาศัยสติปัญญาอันเหนือชั้นค่อย ๆ ล่อฉู่หานให้ติดกับทีละก้าว