บทที่ 250 ตื่นขึ้น

บทที่ 250 ตื่นขึ้น

หลังโหลวมู่เยียนหมดสติ นางรู้สึกราวกับถูกห่อหุ้มด้วยแสงอันอบอุ่นชั้นหนึ่ง อ่อนโยนนุ่มนวลจนไม่อยากตื่นขึ้นมาในทันที

พลังจิตที่เดิมหลับใหลอยู่ในทะเลจิตสำนึกค่อย ๆ เอ่อล้นออกมา กลายเป็นจุดแสงแก้วหลิวหลีกระจายอยู่ทั่วทะเลจิตสำนึกของนาง

ทะเลจิตสำนึกซึ่งพลังจิตใกล้เหือดแห้งเต็มทีพลันกลับมามีชีวิตชีวา คลื่นที่ก่อรูปจากพลังจิตซัดสาดอย่างเริงร่า พลิกม้วนแข่งกันไปมาไม่หยุด

ไม่นานนัก พื้นที่ทะเลจิตสำนึกของนางก็ค่อย ๆ แผ่ขยายออกไป จนในที่สุดขยายใหญ่ขึ้นกว่าหนึ่งเท่าจึงหยุดลง

หลังพาโหลวมู่เยียนออกจากสระลึก ชายชุดขาวก็อุ้มนางไปยังพื้นที่ราบสะอาดแห่งหนึ่ง ครั้นรังไหมแก้วหลิวหลีชั้นนั้นค่อย ๆ จางหาย เขาก็เม้มริมฝีปากบาง ก่อนยื่นมือถอดเสื้อผ้าของนางออก