บทที่ 232 พรสวรรค์แย่เกินไป ข้าไม่เห็นอยู่ในสายตา

บทที่ 232 พรสวรรค์แย่เกินไป ข้าไม่เห็นอยู่ในสายตา

“เจ้าพ่ายแล้ว!” เสียงของโหลวมู่เยียนไม่ดังนัก ทว่าทุกคนในที่นั้นล้วนได้ยิน

พลังสีเทาที่กลายเป็นหินบนร่างอสูรเขยื้อนภูผาค่อย ๆ จางหายไป เมื่อเขาพบว่าวิญญาณอสูรในตำหนักอสูรถูกวิชาพันธสัญญาพันธนาการไว้ แววตาก็ฉายความสับสนงุนงง

เขาถูกมนุษย์ประทับตราพันธสัญญาในระหว่างที่กลายเป็นหินได้อย่างไร เรื่องเช่นนี้เป็นไปได้อย่างไร?

เขาคืนร่างเป็นชายร่างกำยำ ลุกขึ้นปัดฝุ่นบนกาย ก่อนจะมองสตรีงามล่มเมืองผู้เจิดจ้าตรงหน้าด้วยแววตาซับซ้อน “เจ้าทำได้อย่างไร?”

โหลวมู่เยียนไม่ได้ตอบ เพียงส่งเสียงผ่านกระแสจิต “หลังจากเจ้ากลายเป็นหิน เจ้าจะคลุ้มคลั่ง ร่างกายแข็งแกร่งดุจเหล็กเร้นลับ ทว่ากลับมีจุดอ่อนถึงตายอยู่แห่งหนึ่ง หากแทงลงไปในช่องว่างบนแผ่นหลัง เจ้าจะหมดสติไปชั่วครู่”