บทที่ 229 กลับไปกับข้าเป็นฮูหยินแห่งค่ายโจร

บทที่ 229 กลับไปกับข้าเป็นฮูหยินแห่งค่ายโจร

“หรือพวกเรายังไม่ได้ผูกแค้นกันจนถึงขั้นแตกหัก?”

เสียงของโหลวมู่เยียนนุ่มนวลเนิบช้า ราวกับสายน้ำไหลเอื่อย ฟังไพเราะแต่แฝงความโอหังทรงอำนาจ

จี๋อวี้ยิ้มเย็นแฝงไอสังหาร “ดี ดีมาก เจ้าไม่เลวจริง ๆ”

สตรีจากประเทศเล็ก ๆ อันห่างไกลในดินแดนภาคตะวันออก ยังกล้าโอหังต่อหน้าเขาถึงเพียงนี้ จี๋อวี้เงยหน้ามองโหลวมู่เยียนด้วยแววตาอำมหิต “เจ้าคิดว่าอาศัยค่ายกลนี้แล้วจะสังหารพวกเราได้หรือ?”

“พวกเจ้าลองดูก็ได้” โหลวมู่เยียนใช้นิ้วเล่นปอยผมอย่างไม่ใส่ใจ พลางมองเขาราวกับไม่เห็นจี๋อวี้และพวกพ้องอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

“ช่างโอหังเสียจริง” จี๋อวี้โบกมือ แล้วดาบโค้งสีทองหม่นสองเล่มก็ปรากฏขึ้นในมือ