กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 209 มาแข่งกัน
ผู้บำเพ็ญกระบี่จากตระกูลซินบังคับพาเซวียหลิงเอ๋อร์ไป ไม่นานทั้งคู่ก็หายลับไปจากสายตาของทุกคน
มุมปากของโหลวมู่เยียนยกขึ้นเล็กน้อย นางกล่าวกับมังกรเพลิงที่ขดตัวอยู่ “ไปเถิด อย่าเล่นจนตายเล่า”
มังกรเพลิงคล้ายฟังคำพูดนางเข้าใจ มันคำรามต่ำ ๆ แล้วค่อย ๆ ก้าวย่ำแสงจันทร์ไล่ตามไปทางนั้น
“เจ้าไม่ฆ่านางหรือ?” ลั่วหลีเดินมาหยุดตรงหน้าโหลวมู่เยียน เพราะยืนใกล้กันมาก กลิ่นโอสถอ่อนจางอันชวนให้จิตใจปลอดโปร่งลอยอบอวลอยู่ที่ปลายจมูก จิตสำนึกของเขาพลันสั่นไหว ใบหน้าจึงดูผิดธรรมชาติอยู่บ้าง “ปล่อยเสือเข้าป่าไม่ดีหรอก”
เขาไม่พลาดเล่ห์เหลี่ยมในดวงตาของสตรีแซ่เซวียเมื่อครู่ มีเพียงบุรุษโง่เขลาเท่านั้นที่ปล่อยให้จิตใจถูกนางล่อลวง