บทที่ 167 ไม่ยอมเสียเปรียบแม้แต่น้อย

บทที่ 167 ไม่ยอมเสียเปรียบแม้แต่น้อย

“แม่หนูโหลว บรรพชนของตระกูลเย่เราอยากพบเจ้าสักครั้ง”

เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เฉิน สีหน้าโหลวมู่ไม่เปลี่ยน นางพยักหน้าพร้อมยิ้มบาง ๆ “เช่นนั้นก็รบกวนท่านลุงเย่แล้ว”

เย่เฉินพานางไปยังเรือนลับตาคนแห่งหนึ่ง แล้วใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายมิติในห้องลับเคลื่อนย้ายมิติไปยังอีกที่

โหลวมู่รู้สึกสงสัยเขตลับของตระกูลเย่อยู่บ้าง ถึงกับต้องใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายมิติ คงไม่ใช่เพราะอยู่ไกลเกินไป ก็ต้องเป็นเพราะซ่อนตัวไว้อย่างมิดชิด

เย่เฉินวางศิลาวิญญาณสองก้อนลงบนค่ายกลเคลื่อนย้ายมิติ เมื่อค่ายกลเริ่มเคลื่อนย้ายมิติและสว่างวาบ ทั้งสองก็หายไปจากห้องลับ