บทที่ 137 แสร้งสงบนิ่ง หรือมีฝีมือจริง

บทที่ 137 แสร้งสงบนิ่ง หรือมีฝีมือจริง?

เมื่อได้ยินสือเฟิงถามเช่นนี้ ไม่ต้องพูดถึงมู่อี้กับมู่เซี่ย แม้แต่เย่ชิงหานก็รู้สึกสนใจ

โหลวมู่เยียนยิ้มอย่างสงบนิ่งไม่ใส่ใจ “ได้ แต่ข้าต้องรักษาอาการเรื้อรังให้ผู้อาวุโสลู่ก่อน เจ้าอยากดูด้วยหรือไม่?”

การรักษาอาการเรื้อรังของผู้อาวุโสลู่ง่ายกว่าการถอนพิษครรภ์ของเย่ชิงเล่อมาก

“คุณหนูโหลวใจกว้างเช่นนี้ เช่นนั้นข้าก็ขอเสียมารยาทแล้ว” สือเฟิงพยักหน้า

หลายปีก่อนผู้อาวุโสลู่ถูกปราณกระบี่ทำร้าย เส้นลมปราณอุดตันจนตบะหยุดชะงัก ตระกูลเย่เคยทุ่มเงินจำนวนมากเชิญหมอยาหรือนักปรุงโอสถหลายคนมารักษา แม้แต่นักหลอมโอสถขั้นสามคนหนึ่งของตระกูลสือก็เคยมาตรวจดู แต่ท้ายที่สุดก็ไม่เป็นผล