บทที่ 125 เจ้าเจ็บ ข้าก็เจ็บไปด้วย

บทที่ 125 เจ้าเจ็บ ข้าก็เจ็บไปด้วย

โหลวมู่ชะงัก นางพบว่าในเนตรหงส์เรียวยาวของผู้บำเพ็ญยมโลกมีโทสะที่บอกไม่ถูกอยู่

“เจ้าตามข้าลงมาหรือ?” นอกจากเหตุผลนี้ นางก็นึกไม่ออกว่าผู้บำเพ็ญยมโลกจะลงลึกเข้ามาในบึงแมกมาด้วยเหตุใด

ผู้บำเพ็ญยมโลกเดินมาหยุดตรงหน้าโหลวมู่ ยื่นมือขึ้นลูบคางนางเบา ๆ ซึ่งยังมีหยาดโลหิตแห้งกรังติดอยู่ เห็นนางนิ่งงันไปชั่วขณะ เขาก็หัวเราะเสียงต่ำ “ย่อมใช่”

โหลวมู่ก้มหน้าลงก็เห็นมือขาวเรียวยาว ข้อนิ้วเด่นชัดของผู้บำเพ็ญยมโลกหยุดอยู่ข้างริมฝีปากของนาง

แรงจากมือเขาแผ่วเบามาก ปลายนิ้วมีด้านบาง ๆ ที่ทิ้งไว้จากการฝึกกระบี่ แต่ไม่หยาบกระด้าง มันไล้ผ่านริมฝีปากล่างของนาง ในใจรู้สึกคล้ายมีขนอ่อนมาสะกิดจนวาบหวิวซ่านซ่า