เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 222 ความหวังที่จะกลับไป
“จริงสิ เมื่อครู่ทำไมเจ้าไม่ทิ้งข้าไว้แล้วหนีไปคนเดียวล่ะ?”
ใต้ต้นไม้ใหญ่ หลินโย่วเอ่ยถามพลางใช้วิชารักษาบาดแผลบนร่างกายของตน
ก่อนหน้านี้แม้เขาจะหมดสติอยู่ตลอด แต่ก็ยังพอรับรู้สถานการณ์รอบตัวได้อย่างเลือนราง
ด้วยสภาพที่บาดเจ็บสาหัสจนแทบสิ้นใจในตอนนั้น จี้อวิ๋นซวงสามารถทิ้งเขาไว้โดยไม่ต้องสนใจ แล้วหนีออกจากที่นี่ไปคนเดียวได้อย่างแท้จริง
หากทำเช่นนั้น โอกาสรอดชีวิตของนางก็จะสูงขึ้นมากเช่นกัน
“เจ้าคิดว่าข้าไม่อยากทำหรืออย่างไร” จี้อวิ๋นซวงเหลือบมองเขา ก่อนจะกัดเสบียงแห้งในมือแล้วพูดเสียงอู้อี้ “ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าช่วยข้าออกมาจากกระแสมิติแปรปรวน ข้าก็คร้านจะสนใจเจ้า ตอนนี้พวกเราก็ถือว่าหายกันแล้ว”
หลังพ้นจากอันตราย จี้อวิ๋นซวงก็กลับมามีท่าทีเช่นเดิม
บางทีอาจเป็นเพราะไม่ได้อยู่เพียงลำพังอีกต่อไป ทำให้ทั้งตัวนางผ่อนคลายขึ้นไม่น้อย ไม่ได้ตึงเครียดและระแวดระวังทุกย่างก้าวเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว
หลินโย่วมองนางเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มเล็กน้อยเช่นกัน “ได้ ถือว่าหายกันแล้วก็แล้วกัน แล้วต่อจากนี้เจ้ามีแผนอย่างไร?”