ตอนที่ 0046 จินจิ่วลาที่ถูกกดดันอย่างเงียบ ๆ

ตอนที่ 0046 จินจิ่วลาที่ถูกกดดันอย่างเงียบ ๆ

หลังจากจินจิ่วลาร้องเพลงจบ เขาก็ลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ยังไม่หนำใจ แต่กลับพบว่าทุกคนต่างก้มหน้าและอุดหูเอาไว้

“ทำอะไรกัน ตกตะลึงกับเสียงร้องอันยอดเยี่ยมของฉันใช่ไหมล่ะ อิจฉามากใช่ไหม” จินจิ่วลาพูดจบก็หันไปมองเอินหย่า รอคอยคำวิจารณ์จากนักร้องต้นฉบับอย่างเธอ

“สุดยอดเลย” เอินหย่าอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วโป้งให้

“เห็นไหม เพลงนี้มันต้องร้องแบบนี้สิ เอินหย่าโดยเฉพาะเธอ ต้องเรียนรู้ให้ดีนะ” จินจิ่วลากล่าว

“เอ่อ... ค่ะ...” เอินหย่าพยักหน้ายิ้ม ๆ ตอบกลับอย่างฝืนใจมาก

“ว้าว นี่ยังกล้าพูดอีกเหรอ” อิ๋นจงซิ่นมองจินจิ่วลาอย่างหมดคำพูด “ตอนที่นายร้องประโยคแรก นายหลับตาอยู่เลยไม่เห็นสินะ ทุกคนก้มหน้ากันหมด มันระดับมลพิษทางเสียงชัด ๆ”

“เฮ้อ คำพูดของนายเชื่อถือไม่ได้หรอก ฉันรู้ว่าปกตินายอิจฉาฉันมาตลอด เพราะงั้นคำพูดใส่ร้ายพวกนี้ ฉันไม่เชื่อหรอก” จินจิ่วลาพูดอย่างไม่ใส่ใจ

“ว้าว นายเนี่ย ก็รู้ตัวใช่ไหมว่าตัวเองร้องเพลงได้แย่มาก ตอนนี้ยังจะหาทางลงให้ตัวเองอีกเหรอ” อิ๋นจงซิ่นมองจินจิ่วลาอย่างหมดคำพูด

จินจิ่วลาเมินคำพูดของอิ๋นจงซิ่น หันไปมองเอินหย่าแล้วพูดว่า “เอินหย่า เห็นไหมล่ะ ความสำเร็จคือการใส่อารมณ์ความรู้สึกเข้าไป อย่างที่เธอร้องเมื่อกี้ ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกเลยสักนิด ที่ฉันร้องเมื่อกี้เห็นไหมล่ะ เพลงที่ทุ่มเทอารมณ์ความรู้สึกเข้าไปเท่านั้น ถึงจะทำให้ทุกคนหลั่งน้ำตาได้”