กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เอมะ ฉบับลับ
ตอนที่ 0038 ไร้ยางอายเกินไปแล้ว
เอินหย่านั่งอยู่กับที่ สายตากวาดมองยูริและอวิ่นเอ๋อร์เป็นระยะ ยูริและอวิ่นเอ๋อร์เองก็รู้สึกถึงความแปลกประหลาดบางอย่างเป็นพัก ๆ เช่นกัน
“อะแฮ่ม ต่อไปใครจะร้องล่ะ” ซันนี่มองทุกคนแล้วถามขึ้น
“ฉันร้องดีขนาดนี้ แน่นอนว่าต้องใช้ความสามารถปิดท้ายสิ” อวิ่นเอ๋อร์หน้าแดง ทุกคนต่างเข้าใจดีว่าเป็นเพราะเอินหย่า
“ฉันก็เหมือนกัน ฉันเอาไว้ร้องคนสุดท้ายก็พอแล้ว” ยูริก็พูดประโยคนี้ออกมาเช่นกัน ทั้งสองคนยังหันไปมองเอินหย่าอย่างรู้ใจกันสุด ๆ
“ฮี่ฮี่” ภายใต้การจับจ้องของทั้งสองคน เอินหย่ายื่นมือของตัวเองออกไปอีกครั้ง แล้วทำท่าขยุ้มกลางอากาศ ได้รับสายตาค้อนขวับจากทั้งสองคนทันที
“จือเอิน เธอจะร้องไหม เมื่อกี้เอินหย่าบอกว่าเธอร้องเพลงเพราะมากไม่ใช่เหรอ ถูกเสียงของเธอดึงดูดเข้าแล้ว” ซันนี่หันไปมองจือเอินที่เอาแต่เงียบไม่ค่อยพูดอะไร
“เอ๊ะ ฉัน...ตกลง” จือเอินยังคงดูซื่อบื้อน่ารักแบบนั้น พยักหน้าแล้วลุกขึ้นยืน รับไมโครโฟนมาแล้วกดตัวเลขมั่ว ๆ ไปหนึ่งชุด เพราะจือเอินมาคาราโอเกะร้านนี้บ่อย เพลงที่ตัวเองชอบร้องมากก็จำรหัสได้หมดแล้ว จึงพูดอย่างซื่อตรงมากว่า “เพราะฉันมาที่นี่หลายครั้งแล้ว เพลงที่ชอบร้องฉันก็จำรหัสได้หมด วันนี้ไท่เหยียนออนนี่ก็อยู่ด้วย ฉันจะร้องเพลงของไท่เหยียนออนนี่สักเพลงก็แล้วกัน”
“โอ้” ไท่เหยียนพอได้ยินว่าจะร้องเพลงของตัวเอง ก็ยืดตัวตรงจากโซฟาทันที และก็เป็นอย่างที่คิด ตัวเลขที่เอินหย่ากดเข้าไป เป็นเพลง “หรูกั่ว” ของไท่เหยียนจริง ๆ